เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 463 ฐานะ
แผงคอของท่าเสวี่ยลูบผ่านแก้มเซียวหยวนจิ่น จั๊กจี้อยู่บ้าง นางหลับตาลงเพื่อไม่ให้ปลายขนระคายเคืองดวงตา ทว่าน้ำตากลับไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
คงเป็นเพราะช่วงหลายวันมานี้ใช้สายตามากเกินไปแน่
นางคิดอย่างหดหู่ แต่หยาดน้ำตากลับไหลมากขึ้นเรื่อยๆ นางจึงได้แต่เม้มปาก ซุกใบหน้าลึกลงในแผงคอของท่าเสวี่ย ไม่อยากให้องครักษ์ที่ตามหลังมาพบเห็นความเสียอาการของตน
ท่าเสวี่ย วิ่งเถิด! รีบวิ่ง! พาข้าวิ่งไป! พาข้าให้ไกลจากเขา! มิฉะนั้นข้าจะหยุดคิดถึงเขาได้อย่างไร?
เซียวหยวนจิ่นไม่รู้ว่าท่าเสวี่ยพาตนวิ่งไปถึงที่ใด น้ำตาของนางไหลทะลักมากขึ้นเรื่อยๆ ทำได้เพียงยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดหน้า
ไม่รู้ว่าวิ่งไปนานเท่าใด ในที่สุดท่าเสวี่ยก็หยุดวิ่ง แต่น้ำตาของเซียวหยวนจิ่นยังไม่หยุดไหล นางยังคงฟุบอยู่บนหลังม้า ผ่านไปครู่ใหญ่จึงค่อยลุกขึ้นนั่ง
นางลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าเลือนรางอยู่บ้าง ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้ว กลางวันในฤดูหนาวมักสั้นนัก ครู่เดียวท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง
เซียวหยวนจิ่นหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำตาบนใบหน้า จากนั้นก็ซับดวงตาเพื่อซับน้ำตาที่ยังเหลืออยู่ให้แห้ง เมื่อจัดการทุกอย่างจนมั่นใจว่าตนดูเรียบร้อยดีแล้ว นางจึงหันกลับไปมองหาเหล่าองครักษ์
แต่พอหันกลับมา นางก็ชะงักงันอีกครั้ง