เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 462 ปกป้องบุปผา
จางเสี่ยวหุนพาทหารคนสนิทควบม้าเร่งฝีเท้ากลับเมือง เขาเพิ่งไปส่งมอบอาวุธปืนที่ยึดมาได้เมื่อเช้าให้กองทัพธงดำ ณ ที่ตั้งของกองทัพ งานวันนี้จึงนับว่าเสร็จสิ้นแล้ว แต่เว่ยจิ้งก่อเรื่องเช่นนี้ขึ้นมา เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงอยากรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด
“นายทหาร! นายทหาร โปรดหยุดก่อน!” ชายชราสวมเสื้อผ้าขาดเก่าคนหนึ่งยืนขวางอยู่กลางทางเบื้องหน้า กางแขนออกสองข้างเพื่อกั้นพวกเขาไว้
“ฮี้!” จางเสี่ยวหุนรั้งบังเหียนไช่อีให้หยุด ก่อนจะขมวดคิ้วมองชายชรา
กลางฤดูหนาวเช่นนี้ ชาวบ้านทั่วไปแทบไม่ออกจากบ้านหากไม่มีธุระ อีกทั้งชาวบ้านต้าเฉียนก็ไม่ค่อยสนิทสนมกับทหาร มักหลีกเลี่ยงได้ก็หลีกเลี่ยง แล้วเหตุใดชายชราผู้นี้จึงมาขวางพวกเขากลางทาง?
“นายทหาร ข้าน้อยเป็นคนเฝ้าโรงเก็บศพที่อยู่ข้างหน้า ทำหน้าที่ด้วยความตั้งใจมาหลายสิบปี ไม่เคยเกิดเรื่องผิดพลาด แต่วันนี้โรงเก็บศพกลับมี…มี…”
แววหวาดกลัวปรากฏในดวงตาชายชรา ทว่าเขากลับพูดไม่ออกว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้น
“มีอะไรหรือ?” จางเสี่ยวหุนถาม
ตามปกติแล้ว คนที่เฝ้าโรงเก็บศพมานานย่อมอยู่เป็นเพื่อนคนตายทุกวัน ใจกล้ากว่าคนทั่วไปไม่น้อย แต่ดูท่าทางเขาจะตกใจอย่างหนัก ตกลงมีสิ่งใดไปที่โรงเก็บศพกันแน่?
“มีภูตผีปีศาจ เป็นปีศาจหญิง!” ชายชรากัดฟันเอ่ยสิ่งที่ตนคิดออกมา