เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 456 โรคในใจ
เว่ยจิ้งได้ยินคำพูดของจางเสี่ยวหุนก็ชะงักไป ก่อนจะยิ้มออกมา
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” เขากล่าว ท่าทางดูซื่อๆ อยู่หลายส่วน คล้ายเซียวสือเอ้อร์ไม่น้อย
เว่ยอู่ยีเข้ามารายงาน “คุณชาย รถล่อของท่านหญิงมาถึงแล้วขอรับ”
ตอนนี้เขาปวดหัวแทบแย่ คุณชายกอดคนแล้ววิ่งไปทั่ว เรื่องแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงก่อนถึงวันพรุ่งนี้แน่ ไม่แน่คืนนี้ฮูหยินกั๋วกงก็เรียกเขาไปซักถามแล้ว ถึงตอนนั้นเขาจะกุเรื่องอะไรมาแก้ต่างให้คุณชายดีเล่า
“ไปกันเถอะ!” จางเสี่ยวหุนบอกน้องสาว
“อันผิง รอก่อน” เว่ยจิ้งหยิบเสื้อคลุมที่เดิมทีเขาใช้ห่อตัวจางเสี่ยวอิงมาคลุมให้นาง ทว่ามันยาวเกินไปจนลากพื้นกองเป็นพะรุงพะรัง
“ไม่ต้องหรอก เสื้อผ้าที่ข้าใส่อุ่นพอแล้ว” จางเสี่ยวอิงกล่าว
“วันปกติก็พออยู่ แต่ช่วงมีประจำเดือนไม่ได้ หูหย่วนเจิ้งบอกแล้วว่าเป็นอันขาดอย่าให้ร่างกายหนาวเย็น” เว่ยจิ้งกล่าว พลางพับเสื้อคลุมขึ้นเล็กน้อย ม้วนส่วนบนให้เป็นทรงกระบอกแล้วคลุมให้นางอีกครั้ง ก่อนช่วยผูกสายให้เรียบร้อย และดึงหมวกเสื้อคลุมขึ้นมาสวมให้นางด้วย
จางเสี่ยวหุนยืนมองเขาวุ่นวายอยู่ข้างๆ อดทบทวนไม่ได้ว่าตนเป็นพี่ชายที่บกพร่องหรือไม่ เหตุใดถึงนึกไม่ถึงว่าน้องสาวจะต้องระวังอย่าให้หนาวในช่วงมีประจำเดือน