เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 442 กลับถึงบ้าน
จวนตระกูลจางมีเพียงเฉินหลิงซิ่วกับเย่ซื่อที่อยู่บ้านพร้อมเด็กๆ เมื่อเห็นจางเสี่ยวหุนปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน ทั้งสองต่างก็ดีใจระคนประหลาดใจ
“อาสะใภ้” จางเสี่ยวหุนคำนับเย่ซื่อ
“หุนเอ๋อร์สูงขึ้นอีกแล้วนะ! โตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว” เย่ซื่อกล่าวยิ้มๆ
หลานชายตรงหน้าแทบไม่ต่างจากคนละคนกับหลานชายในอดีตเลย ความรู้สึกเช่นนี้นางยังมีต่อหลานสาวคนโตอีกด้วย
“เอ้อร์หยา ไปเรียกน้องๆ กลับมา” เฉินหลิงซิ่วสั่ง
ตอนนี้ซีเอ้อร์หยาก็อายุ 9 ขวบแล้ว ซีซานเหนียงให้เด็กน้อยติดตามเฉินหลิงซิ่วทำหน้าที่ผู้ช่วย อีกทั้งยังเรียนรู้การจัดการงานในบ้านด้วย
จางเสี่ยวหุนสัมผัสได้อย่างฉับไวว่าเฉินหลิงซิ่วดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายอ่อนโยนสงบนิ่งออกมา
เขาอดมองเฉินหลิงซิ่วอย่างละเอียดไม่ได้ เย่ซื่อหยอกล้อว่า “รู้สึกว่าพี่ลูกพี่ลูกน้องไม่เหมือนเดิมแล้วใช่ไหม? ยามนี้นางกำลังมีเรื่องมงคล จิตใจก็ย่อมสดชื่น”
ที่จริงแม้จะเรียกกันว่าพี่ลูกพี่ลูกน้อง แต่จางเสี่ยวหุนกลับมองเฉินหลิงซิ่วเป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้องมากกว่า อย่างไรเสียอายุจริงของเขาก็ใกล้ 30 ปีแล้ว