เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 441 จับคู่
จางเสี่ยวหุนชะงักงันไปชั่วขณะ
แต่เขาก็ไม่มีโอกาสได้มองอีกครั้ง เซียวหยวนจิ่นเดินอยู่ข้างหน้า อีกทั้งดูเหมือนนางจะยกมือเก็บจี้หยกเข้าไปไว้ด้านในเสื้อผ้า ก่อนหน้านี้จางเสี่ยวหุนไม่เคยเห็นนางมีจี้หยกชิ้นนี้ติดตัว คิดว่าคงสวมไว้แนบกาย เมื่อครู่นี้ตอนนางพุ่งเข้าไปจับคางคก จี้หยกจึงหลุดออกมานอกเสื้อ
ที่จริงเขาไม่เคยเห็นจี้หยกรูปจันทร์เสี้ยวชิ้นนี้มาก่อน ทว่าตอนท่านตายกจี้หยกให้เขา เคยกล่าวด้วยความเสียดายอยู่บ้างว่า เดิมทีจี้หยกชิ้นนี้เป็นคู่กัน หากนำ 2 ชิ้นมาต่อเข้าด้วยกัน ก็จะดูราวกับเป็นชิ้นเดียวกัน ทั้งยังกำชับให้พวกเขาคอยสังเกต หากพบเห็นก็พยายามซื้อกลับมาให้ครบคู่
อันที่จริงนี่เป็นความยึดติดของผู้เฒ่า แต่เพราะเหตุนี้ครอบครัวของพวกเขาจึงแวะไปเสี่ยงโชคที่ตลาดของเก่าอยู่บ่อยครั้ง เขากับน้องสาวก็ชอบไปเดินตลาดผีพานเจียหยวนด้วยเหตุนี้เอง
บางทีเขาอาจตาฝาดไป
จางเสี่ยวหุนยิ้มเยาะตัวเองเล็กน้อย
จี้หยกที่มีรูปทรงเหมือนกันมีอยู่ไม่น้อย เหตุใดจึงต้องเป็นคู่กับจี้หยกของเขาด้วยเล่า? ต่อให้เป็นคู่กันจริง ก็ไม่ได้มีความหมายอะไร บอกได้เพียงว่าจี้หยกทั้ง 2 ชิ้นนี้เคยถูกแยกจากกันมาก่อน ตอนอยู่ในมือท่านตายังเป็นคู่กันอยู่แท้ๆ ไม่นานก็กลับแยกจากกันอีก
จะมีสิ่งใดอยู่ด้วยกันตลอดไปได้เล่า?
จางเสี่ยวหุนเดินตามหลังเซียวหยวนจิ่นเงียบๆ สายตาย่อมเห็นแผ่นหลังบอบบางของนางอย่างเลี่ยงไม่ได้