เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 443 อัญมณี
ฐานะท่านหญิงนี้เป็นภาระสำหรับจางเสี่ยวอิงจริงๆ เงินที่กรมวังในจ่ายให้ก็ไม่ได้มากมายอะไร ตลอดทั้งปียังไม่พอสร้างทางรถไฟยาว 100 เมตรเสียด้วยซ้ำ แต่กฎเกณฑ์กลับต้องรักษาไว้ อย่างเช่น ต่อให้ท่านปู่จาง ผู้เป็นปู่ของนางคำนับ นางก็ต้องรับการคำนับนั้น
อะไรนะ? อยากคำนับตอบหรือ? เช่นนั้นก็หมายความว่าฐานะท่านหญิงที่ฮ่องเต้แต่งตั้งให้มีศักดิ์เสมอกับชาวบ้านสามัญชนอย่างนั้นหรือ? หากพูดให้เบาหน่อย ก็เท่ากับทำให้ผู้อื่นต้องรับโทษฐานล่วงเกินระเบียบศักดิ์ศรี หากพูดให้หนักหน่อย ก็ถึงขั้นบ่อนทำลายกฎพิธีการของสังคมศักดินา จะโยนความผิดสารพัดข้อหาใส่เจ้าก็ยังได้
“ลุกขึ้นเถิด ไปกินขนุนกันเถอะ! อร่อยมากเลย” จางเสี่ยวอิงกล่าว
เมื่อมีนางอยู่ด้วย เหล่าหนุ่มน้อยก็เห็นได้ชัดว่าเกร็งขึ้นมา
“งั้นข้าไปกินเองแล้วนะ พี่ชาย คืนนี้ข้าอยากกินไก่ขอทานฝีมือพี่” จางเสี่ยวอิงเห็นท่าไม่ดี จึงเตรียมเผ่นหนี
“ได้ เดี๋ยวพี่ทำให้” จางเสี่ยวหุนกล่าว
หลังจางเสี่ยวอิงออกไปเข้าครัว จางลิ่วจู้ก็ถามอย่างสงสัยว่า “พี่สาวคนโตกลายเป็นคนตะกละขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?”
ลองดูท่าทางเมื่อครู่นางสิ น้ำลายแทบจะไหลออกมาอยู่แล้ว
จะเป็นท่านหญิงหรือองค์หญิง ในสายตาเขา ลูกพี่ลูกน้องผู้นี้ก็ยังเป็นเด็กหญิงคนเดิมที่บางครั้งแวะไปเล่นที่บ้านเขา แล้วพอแม่ของเขาหยิบขนมอร่อยๆ ที่ปกติพวกเขาไม่มีโอกาสได้กินมาให้ นางก็ทำท่าเลือกกินเหมือนเดิม