เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 440 จันทร์นูน
ฮ่องเต้โบกมือ ขันทีในห้องทั้งหมดจึงถอยออกไป แม้แต่ขันทีหลิวก็ออกไปด้วย
ฮ่องเต้ตรัสอย่างสงบนิ่ง พลางทอดพระเนตรจางเสี่ยวหุน “เราทราบแล้วว่าครอบครัวของพวกเจ้ามาจากอนาคตอีกพันปี” พระองค์สัมผัสได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าระแวดระวังขึ้นชั่วขณะ “การมาของครอบครัวเจ้า นับเป็นโชคดีของต้าเฉียนอย่างแท้จริง แต่ดังที่อันผิงกล่าว นางไม่รู้ว่าพวกเจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด เราเองก็สุดคาดเดา ทว่าเราคิดว่าสำนักที่ส่งพวกเจ้ามา คงปรารถนาให้โลกนี้ดีขึ้น ซึ่งตรงกับความคิดและความตั้งใจของเราเช่นกัน”
ความหมายของฮ่องเต้ก็คือ ไม่ต้องกังวล เป้าหมายของพวกเราเหมือนกัน
แต่คำว่า “โลกดีขึ้น” นั้น แต่ละคนย่อมเข้าใจไม่เหมือนกัน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 พรรคนาซีเยอรมันคิดว่าโลกที่ไม่มีชาวยิวคือโลกที่ “ดีกว่า” ส่วนชาวญี่ปุ่นก็คิดว่า “การขยายอำนาจ” คือสิ่งที่ดีกว่า ศาสนาที่นับถือพระเจ้าองค์เดียวคิดว่าการที่คนทั้งโลกเป็นผู้ศรัทธาของตนจึงจะเรียกว่า “ดีกว่า” ยังมีคนกล่าวว่าโลกที่เหลือมนุษย์เพียง 500 ล้านคนคือโลกที่ “ดีกว่า”...
ฮ่องเต้คล้ายจะมองออกว่าจางเสี่ยวหุนกำลังคิดอะไร จึงตรัสอธิบายต่อว่า “เราคิดว่าผู้คนหิวก็มีข้าวกิน หนาวก็มีเสื้อผ้าสวม ชาวบ้านมีบ้านอยู่ ทุกสารทิศไร้ผู้ลี้ภัย เช่นนี้ก็คงนับเป็นโลกที่ดีแล้วกระมัง”
จางเสี่ยวหุนยิ้มบางๆ แล้วตอบว่า “ฝ่าบาทตรัสได้ถูกต้องยิ่ง”