เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 438 ตั้งถิ่นฐานทำเกษตร
“เป้ยเป้ย เอาเสื้อเกราะกันแทงไปให้เซียวสือเอ้อร์สักชุด” หลังมื้อเย็น ในวงประชุมครอบครัวเล็กๆ จางเต๋อหยวนได้ฟังหลี่หลานเล่าเรื่องที่เซียวสือเอ้อร์ซื้อบ้าน จึงสั่งลูกสาว
ค่าจ้างกับรางวัลขององครักษ์สกุลเซียว แม้จะมากกว่าคนทั่วไป แต่ก็แลกมาด้วยชีวิต เขาต้องเก็บเงินนานเท่าไรจึงจะได้พันกว่าตำลึงเงิน ไม่นึกเลยว่าจะหยิบเงินออกมาซื้อบ้านให้เฉินหลิงซิ่ว
แม้ความรู้สึกจะวัดกันด้วยเงินไม่ได้ แต่การเต็มใจจ่ายเงินให้คนรักก็สะท้อนถึงความลึกซึ้งของความรู้สึกเช่นกัน
“ได้” จางเสี่ยวอิงรับคำ กำลังจะออกจากห้องไปเอาเสื้อเกราะกันแทงจากรถบ้าน ต้านจื่อก็วิ่งมาบอกนาง “น้าหญิง ท่านอาสิบสองมีธุระจะพบ”
ปกติเมื่อเซียวสือเอ้อร์มีธุระกับจางเสี่ยวอิง เขามักเข้ามายังเรือนหลัก แล้วยืนเรียกนางอยู่ที่ประตูชั้นใน แต่ตอนนี้ครอบครัวของเฉินหลิงซิ่วพักอยู่ในเรือนแถวหน้าของเรือนหลัก เขาจึงไม่แม้แต่จะเข้ามาในเรือนหลัก เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา
มีธุระอะไรหรือ วันนี้ระหว่างทางนางเห็นเขาดูราวกับต้นไม้แก่ผลิดอกอีกครั้ง ใบหน้ามีรอยยิ้มผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ดูซื่อบื้อขึ้นกว่าเดิมเสียอีก ไม่เหลือเค้าความดุดันและจิตสังหารขององครักษ์สกุลเซียวเลย
“ไปบอกเขาว่าน้าหญิงจะไปหาเดี๋ยวนี้” จางเสี่ยวอิงกล่าว
เมื่อนางเอาเสื้อเกราะกันแทงลงมาจากรถบ้าน ต้านจื่อก็ยังรอนางอยู่
“ไปกันเถอะ เราไปพบท่านอาสิบสองด้วยกัน” จางเสี่ยวอิงจูงมือต้านจื่อ เดินไปยังเรือนด้านนอก