เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 437 เรือน
จางเสี่ยวอิงกลับถึงห้องพักแขก เฉินหลิงซิ่วถือเสื้อขนสัตว์ที่เพิ่งเริ่มถักไว้ในมือ ดวงตาจับจ้องเข็มกับไหม แต่กลับไม่ได้ขยับเข็มเลยสักครั้ง
“พี่ลูกพี่ลูกน้อง เสื้อขนสัตว์ตัวนี้ถักเสร็จพอดีกับให้เซียวสือเอ้อร์สวมเลย ไม่ได้แล้ว ข้าคงต้องเปลี่ยนคำเรียกเป็นพี่เขยเสียแล้ว” จางเสี่ยวอิงหยอกเย้านาง
ใบหน้าของเฉินหลิงซิ่วแดงก่ำขึ้นมาทันที นางค้อนพลางกล่าวว่า “เจ้าพูดเหลวไหลอีกแล้ว นี่ถักให้จางเสี่ยวหุน เขาต้องเดินทางไปโน่นมานี่อยู่ข้างนอกตลอด ไม่มีเสื้อขนสัตว์หนาๆ สักตัวคงไม่ได้”
นับตั้งแต่เรียนรู้วิธีถักเสื้อขนสัตว์ นางก็เริ่มถักทุกครั้งที่มีเวลาว่าง เสื้อกับกางเกงขนสัตว์ของเด็กทั้ง 2 คนเตรียมไว้พร้อมแล้ว พอนึกถึงว่าจางเสี่ยวหุนเป็นคนที่เหน็ดเหนื่อยที่สุดในบ้าน จึงลงมือถักให้เขาอีกตัว
“ไม่ต้องหรอก พี่ชายข้าไม่ขาดเสื้อผ้า ถักให้พี่เขยในอนาคตของข้าเถอะ! เขาโตมาป่านนี้ คงไม่เคยมีใครตัดเสื้อผ้าให้เป็นพิเศษเลยกระมัง!” จางเสี่ยวอิงกล่าว
เซียวสือเอ้อร์สวมแต่เครื่องแบบขององครักษ์สกุลเซียวมาตลอด จางเสี่ยวอิงจึงนึกภาพเขาสวมเสื้อผ้าธรรมดาไม่ออกจริงๆ