เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 374 หมอตำแย
“ไม่ใช่ แล้วนี่ประมาณเท่าไรหรือ” จางเสี่ยวอิงถาม นางไม่ค่อยเข้าใจเรื่องเงินตราโบราณนัก ทั้งยังไม่รู้ว่าเงิน 1 ตำลึงมีกำลังซื้อเท่าไร ใครใช้ให้นางแทบไม่เคยเดินตลาดซื้อของกันเล่า
“เบี้ยหวัดของพ่อเจ้าเดือนละ 65 ตำลึงเงิน” จางเต๋อหยวนตอบ
“ท่านพ่อ เช่นนั้นท่านต้องทำงานถึง 195 ปีจึงจะหาเงินได้เท่านี้” จางเสี่ยวอิงกล่าว
“ในเมื่อมีเงินแล้ว ก็ซ่อมถนนเถอะ เป้ยเป้ย ข้าจำได้ว่าเจ้าพูดว่าราชวงศ์หมิงหรือราชวงศ์หยวนของเราก็มีเครื่องทอผ้าอยู่ชนิดหนึ่ง ซึ่งไม่ได้ด้อยกว่าเครื่องทอผ้าของเจนนี ใช่หรือไม่ ต้าเฉียนน่าจะยังไม่มีเครื่องแบบนี้ ตอนนี้เครื่องจักรไอน้ำก็ใช้การได้แล้ว เริ่มพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอได้แล้ว เจ้าอยากยกระดับสถานะสตรีในต้าเฉียนมาตลอด พื้นฐานทางเศรษฐกิจกำหนดโครงสร้างสังคม เมื่อพวกนางหาเงินได้ สถานะก็ย่อมสูงขึ้นเอง” จางเต๋อหยวนกล่าว
“เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเอง เป้ยเป้ยยังมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ ข้าคิดไว้แล้ว ฝ้ายยังมีไม่มากนัก แต่หลังปรับปรุงเทคนิคการทอ ผ้าป่านก็ทำให้นุ่มสบายได้ ขนแกะเองก็เป็นวัตถุดิบชั้นดี ทว่าผ้าขนแกะในต้าเฉียนแทบไม่มีเลย” หลี่หลานกล่าว