เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 375 วางตัวไว้แล้ว
“พี่สาว ลูกช้างที่บ้านท่านหญิงอันผิงน่าสนุกยิ่งนัก บ้านเราก็เลี้ยงสักตัวเถิด” เซียวหยวนช่านนั่งอยู่ใต้ซุ้มองุ่นในเรือนของเซียวหยวนจิ่น มองพี่สาวที่กำลังโบกพัดไล่ยุงอย่างเอื่อยเฉื่อย
“วันนี้เจ้าไปดูมาแล้วหรือ?” เซียวหยวนจิ่นถาม
“ไปดูมาแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะไปอีก ข้าจะเอาของกินไปให้มัน องครักษ์บอกว่ามันกินเก่งมาก อาจกินจนท่านอารองห้าหมดตัวก็ได้” เซียวหยวนช่านกล่าว
“เหตุใดถึงกินจนท่านอารองห้าหมดตัวเล่า ไม่ใช่ช้างของท่านหญิงอันผิงหรือ?” เซียวหยวนจิ่นถามอย่างประหลาดใจ
“ไม่รู้สิ องครักษ์พูดเช่นนั้น” เซียวหยวนช่านตอบ
เซียวหยวนจิ่นนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ
ด้วยนิสัยของอันผิง หากยอมรับให้ท่านอารองห้าเลี้ยงช้างตัวหนึ่งให้ นั่นย่อมหมายความว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ธรรมดาแน่
“ลูกช้างกินอะไรได้บ้าง พรุ่งนี้พี่ก็จะไปป้อนมันด้วย” เซียวหยวนจิ่นกล่าว นางเองก็ไม่เคยเห็นสัตว์อย่างช้างมาก่อนเช่นกัน เคยเห็นเพียงภาพวาดในหนังสือเท่านั้น
“มันกินหลายอย่าง ใบไม้ก็ได้ หญ้าอ่อนก็ได้ ผักกาดขาวก็ได้ ทุกวันยังดื่มนมด้วย องครักษ์บอกว่ามันเพิ่งเกิดได้ไม่ถึง 2 เดือน เป็นท่านหญิงอันผิงกับท่านอารองห้าที่ช่วยกันทำคลอดให้มัน พอเกิดมา แม่ของมันก็ตายเลย” เซียวหยวนช่านเล่าเรื่องที่ตนซักถามมาให้พี่สาวฟังรวดเดียว