เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 กำแพงกั้นมิติ
จางเสี่ยวหุนดึงความคิดกลับมา ก่อนจะหยิกบริเวณสะบักของน้องสาวเบาๆ “เลิกหัวเราะได้แล้ว เดี๋ยวก็หยุดไม่ได้อีกหรอก”
พ่อของเขาซึ่งเรียนแพทย์แผนจีนเคยบอกว่า หัวเราะวันละนิดอายุยืนขึ้นสิบปี แต่การหัวเราะแบบน้องสาวนั้นบั่นทอนกำลังมาก หัวเราะจนหยุดไม่ได้และขาดใจตายก็เคยมี
จางเสี่ยวอิงเพิ่งรู้ตัวว่าพี่ชายดูหม่นหมองอยู่บ้าง
“พี่ชาย นึกถึงอะไรหรือ” นางมองพี่ชายด้วยความห่วงใย
จางเสี่ยวหุนมองใบหน้าอ่อนเยาว์ของน้องสาว ใจพลันหม่นหมอง “ยังจำซุนเฉิงกังได้หรือไม่ เขาบอกว่าครั้งหนึ่งเจ้าหัวเราะไม่หยุดในคาบดนตรี เขาหยิกแขนเจ้าจนเขียวช้ำเพื่อช่วยเจ้าไว้”
“พี่ไปเจอเขาตอนไหนหรือ” จางเสี่ยวอิงถามอย่างสงสัย “เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยกองทัพเรือได้เหมือนกัน แต่หลังเรียนจบแล้วไปอยู่ที่ไหน ไม่มีใครรู้เลย”
พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรียนจบแล้วตัวเองไปอยู่ที่ไหน!
จางเสี่ยวหุนคิดในใจ แต่ปากกลับพูดว่า “เขาอยู่หน่วยเดียวกับพี่”
จางเสี่ยวอิงเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “พี่ไม่เคยเล่าให้ข้าฟังเลย!”