เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14 พบกันครั้งแรก
เรื่องที่จางเสี่ยวอิงค้างคาใจมาตลอด คือการพาเสี่ยวฮุยไปปล่อยบิน
ช่วงนี้เสี่ยวฮุยกินดีอยู่ดี คงหายดีแล้วอย่างสมบูรณ์ แต่จางเสี่ยวอิงไม่กล้าปล่อยมันบินในที่ผู้คนพลุกพล่าน กลัวว่ามันจะถูกคนยิงร่วงลงมาอีก
แต่จะยื้อเวลาไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว เสี่ยวฮุยเป็นนกอพยพ อากาศกำลังจะหนาว หากไม่ปล่อยให้นกกระเรียนขนเทาอพยพลงใต้เสียตอนนี้ ถ้าเสี่ยวฮุยหาฝูงของตัวเองไม่พบ มีโอกาสสูงมากที่มันจะตายอย่างเดียวดายระหว่างทาง
เรื่องเช่นนี้เป็นสิ่งที่จางเสี่ยวอิง ผู้ยืนหยัดในฐานะผู้อนุรักษ์สัตว์ป่า ยอมรับไม่ได้
วันนี้นางนัดกับจางเสี่ยวหุนว่าจะพาเสี่ยวฮุยไปปล่อยบินทางเหนือของเมืองเย่ แถบนั้นผู้คนเบาบาง เสี่ยวฮุยจะได้มีโอกาสพบพวกเดียวกันง่ายขึ้น
นางมาอยู่ที่นี่ได้ 1 เดือนแล้ว ตั้งแต่เข้าเมืองมาก็ยังไม่เคยออกนอกเมืองเลย จึงอดอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ โดยเฉพาะทางเหนือของเมือง หากมุ่งขึ้นเหนือไปเรื่อยๆ ก็จะถึงทุ่งหญ้าใหญ่
ทุ่งหญ้าใหญ่เชียวนะ!
เดิมทีที่นั่นก็เป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางที่ครอบครัวของพวกเขาตั้งใจจะไป รถบ้านกับทุ่งหญ้าใหญ่นั้นเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย นางใฝ่ฝันมาตลอดว่าจะได้นอนบนเต็นท์หลังคารถ ทอดสายตามองดาวใต้ท้องฟ้ายามราตรีของทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต
บัดนี้ความปรารถนานั้นกลายเป็นสิ่งที่ไกลเกินเอื้อมแล้ว