ตอนที่ 135 ตระกูลเย่ผู้หลงตัวเอง

จักรพรรดิซีหลินได้ยินคำว่าฉงอันก็อดมิได้ที่จะชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวเดิน แล้วเพ่งมองสีหน้าบนใบหน้าของจวินจ้านอย่างละเอียด

ฉยง คือหยกงาม

คำว่าอันนี้ยังพอทำเนา สิ่งที่สตรีปรารถนาชั่วชีวิตก็เพียงความสงบสุขชั่วชีวิต

ทว่าอักษรมงคลฉยงคำนี้เล่า...

หากมิใช่เพราะเห็นท่าทีตามสบายเช่นนี้ของจวินจ้าน อีกทั้งนึกขึ้นได้ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเย่ผู้นั้นดูเหมือนรูปโฉมจะมิงดงาม เขาก็คงคิดว่าบุตรชายผู้นี้จงใจทำเช่นนั้นไปแล้ว

หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง จักรพรรดิซีหลินจึงตรัสขึ้น

“ดี ฉงอันก็ฉงอันเถิด ความหมายก็นับว่ามิตรงแย่”

จักรพรรดิซีหลินตรัสพลาง หลังจากสั่งการเรื่องการแต่งตั้งลงไปแล้ว ก็พาจวินจ้านที่กลับไปนั่งบนเก้าอี้ล้อเลื่อนออกจากประตูห้องทรงพระอักษรไปเสวยพระกระยาหารกลางวัน

จากนั้นพระองค์ยังรั้งตัวจวินจ้านให้อยู่เดินหมากด้วยกันอีกพักใหญ่ จนกระทั่งถึงช่วงพลบค่ำจึงยอมปล่อยให้เขาจากไป

และในยามนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าเย่ก็ได้พาเย่ซินกลับมาถึงจวนตระกูลเย่นานแล้ว