ตอนที่ 30 เย่เยียนติดกับ

ยามที่เย่หร่วนกลับเข้ามายังงานเลี้ยง เป็นจังหวะที่นางกำนัลหลวงกำลังประกาศชื่อผู้ที่จะออกมาแสดงฝีมือถวายพระพรฉลองพระชนมพรรษาในลำดับถัดไปพอดี นั่นก็คือคุณหนูสามจวนตระกูลเย่ เย่เยียน

เย่หร่วนเดินกลับไปนั่งลงยังที่นั่งของตนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นนาง จากนั้นนางก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางด้านหน้า จึงเห็นร่างของเย่เยียนปรากฏขึ้นกลางโถงใหญ่

นางผลัดเปลี่ยนมาสวมอาภรณ์สีขาวทั้งชุด ท่วงท่าอรชรอ้อนแอ้น เรือนผมดำขลับดุจหมึกย้อม ท่ามกลางแสงจันทร์อันสลัวรางนี้ ราวกับก้าวเดินออกมาจากอาณาเขตความฝัน นางค้อมกายคารวะลงไปทางฝั่งที่ไทเฮาประทับอย่างนอบน้อม แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบานุ่มนวลว่า

“หม่อมฉันเย่เยียน วันนี้ได้ตระเตรียมระบำอาภรณ์เมฆามาหนึ่งชุด เพื่อถวายพระพรไทเฮาให้ทรงพระเจริญยิ่งยืนนานเพคะ”

ไทเฮาได้ยินดังนั้นระหว่างคิ้วก็ขยับไหวเล็กน้อย ระบำอาภรณ์เมฆานี้เป็นระบำชนิดหนึ่งที่สืบทอดกันมาในบ้านเกิดของพระนาง นับแต่พระนางเข้าวังมาตั้งแต่อายุสิบหกชันษา ก็มิได้พบเห็นมานานมากแล้ว

คุณหนูสามตระกูลเย่ผู้นี้ช่างใส่ใจนัก