ตอนที่ 31 เกิดความวุ่นวาย

วันนี้สวี่จื่อจินมิได้เตรียมฉินมาร่วมงานเลี้ยง พระสนมเอกเจียจึงมีรับสั่งให้คนยกพิณหางหงส์ของตนมา

หลังจากสวี่จื่อจินกล่าวขอบพระทัยพระสนมเอกเจียแล้ว จึงนั่งลง ณ โถงใหญ่

นางสวมชุดกระโปรงสีฟ้ากระจ่างนั่งอยู่หลังฉิน นิ้วหยกเรียวขาวผ่องลูบไล้ผิวฉินแผ่วเบา กลิ่นอายคล้ายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฉินไปแล้ว

จากนั้น เสียงฉินอันนุ่มนวลผ่อนคลายก็เริ่มแว่วดัง วันนี้สวี่จื่อจินบรรเลงบทเพลงเรือประมงขับขานยามสนธยา ภายใต้สำเนียงฉินอันพลิ้วไหวนั้น ผู้คนที่นั่งอยู่ราวกับมิได้อยู่ในโถงตำหนักอันวิจิตรตระการตา ทว่ากำลังล่องเรือน้อยบนผืนน้ำยามตะวันรอน มีลมยามเย็นพัดผ่านดวงหน้า ช่างรื่นรมย์ใจยิ่งนัก

เวลานี้แคว้นซีหลินบ้านเมืองสงบร่มเย็น เพลงนี้จึงเข้ากับบรรยากาศอย่างยิ่ง

ครั้นสิ้นสุดบทเพลง ทั่วทั้งงานเลี้ยงก็เงียบสงบไปชั่วครู่

“ดี! ดี! สมกับเป็นบุตรสาวที่ตระกูลสวี่อบรมสั่งสอนมา” ฮ่องเต้ตรัสขึ้นเป็นคนแรก

เมื่อเห็นจักรพรรดิซีหลินออกโอษฐ์ บรรดาขุนนางในที่นั้นต่างก็ส่งเสียงขานรับชื่นชมไม่ขาดสาย