ตอนที่ 29 จะไม่เดินซ้ำรอยเดิม

เย่หร่วนพาตงชิงเดินออกมาได้ระยะหนึ่งและกำลังจะกลับเข้าสู่งานเลี้ยง ทันใดนั้นเสียงขลุ่ยที่ดังแว่วขาดห้วงสายหนึ่งพลันแหวกผ่านราตรีอันยาวนาน

เสียงขลุ่ยนั้นยามเริ่มต้นประดุจวิหคราตรีร่ำร้องเดียวดาย แผ่วพริ้วล่องลอย ครั้นวนเวียนอยู่หลายรอบ เสียงก็ค่อย ๆ สูงขึ้น บังเกิดบรรยากาศอันเย็นเยียบเปี่ยมไอสังหาร จากนั้นจึงกลับคืนสู่ท่วงทำนองอันโหยหวนเศร้าสร้อย

จิตใจของเย่หร่วนพลันสั่นไหว นางก้าวเดินตามเสียงนั้นไปอย่างช้า ๆ โดยไม่รู้ตัว

ครั้นเดินมาถึงเบื้องหน้าประตูตำหนักบานหนึ่ง ก็แลเห็นอ๋องจิ่งกำลังประทับอยู่กลางลานหลักและบรรเลงเพลงต่อหน้าดวงจันทร์ เขายังคงสวมอาภรณ์ผ้าต่วนสีดำชุดนั้น สายคาดเอวสีน้ำหมึกโบกสะบัดพริ้วไหวไปตามสายลมอ่อน

เย่หร่วนมิเคยล่วงรู้มาก่อนเลยว่า มือคู่ที่ภายหลังเด็ดขาดในการสังหารของเขานั้น จักสามารถบรรเลงบทเพลงเช่นนี้ออกมาได้

ทว่าเย่หร่วนเพียงหยุดยืนอยู่ชั่วครู่ ก็หมายใจจะพาตงชิงจากไปอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง ด้วยสถานที่แห่งนี้อยู่ในเขตพระราชฐานชั้นใน หากมีผู้ใดมาพบเห็นเข้า ย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงคำครหานินทาได้