ตอนที่ 15 พบอ๋องจิ่งอีกครา

เสียงแมวร้องเหมียวหนึ่งดึงสติของจวินจ้านกลับมา เสี่ยวชีได้กลิ่นอะไรกันจึงกระโดดลงจากข้างกายเย่หร่วน ร้องเหมียวพลางกระโดดเข้าไปในอ้อมอกของจวินจ้าน

“เจ้ารู้ความนักเชียว!”

สุ้มเสียงบุรุษสายหนึ่งดังขึ้น ยามแรกเย่หร่วนได้ยินยังนึกว่าเป็นภาพลวงตา ครั้นลืมตาสะลึมสะลือเห็นเงาที่ทอดลงบนผนัง ความง่วงงุนพลันมลายสิ้น สะดุ้งตื่นลุกขึ้นนั่งบนเตียงโดยพลัน

ในห้องของนางกลับมีคนอยู่ ซ้ำยังมีถึงสามคน!

ผ่านม่านโปร่งบางเบา เย่หร่วนมองผ่านช่องว่างที่เปิดออกยามเสี่ยวชีลงจากเตียงจนเห็นผู้ที่นั่งอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเก้าอี้ล้อเลื่อนได้ชัดเจน นางกลืนเสียงอุทานที่จวนเจียนจะหลุดจากปากกลับลงไป เอ่ยเตือนตามจิตสำนึก

“ท่านอ๋องจิ่ง ที่นี่คือห้องหอหญิงของข้าน้อย”

จวินจ้านเพียงส่งเสียงอืมแผ่วเบาเพื่อเป็นการตอบรับ

เย่หร่วนสะอึกไปเล็กน้อย ทว่าคนผู้นี้เอาแต่ใจตนเองมาแต่ไหนแต่ไร การไปถือสากับเขาก็มีแต่จะหาเรื่องน่าเบื่อใส่ตัว

เมื่อคิดได้ว่าด้านในมีเสียงสนทนาแล้ว ทว่าด้านนอกกลับไร้ปฏิกิริยาแม้แต่น้อย นางจึงทอดสายตามองออกไปด้านนอกด้วยความกังวลอยู่บ้าง

จวินจ้านคล้ายจะมองทะลุความคิดของนาง จึงเอ่ยเสียงเรียบ