ตอนที่ 8 เล่นละครใครบ้างจะไม่เป็น?

“เฮ้อ! นึกไม่ถึงว่าวันดี ๆ เช่นนี้ จะเกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้นมาได้” เย่ซื่ออันมองแผ่นหลังของอวิ๋นเส้าที่เดินจากไปพลางทอดถอนใจ

ยามนี้เย่เยียนได้รับการประคองจากเย่ฉีหนิงเดินเข้ามา

“ท่านพ่อ ชาตินี้พี่สาวลูกพี่ลูกน้องถูกโรคภัยรุมเร้า หากมีชาติหน้า ย่อมต้องได้ไปเกิดใหม่ในภพภูมิที่ดี มีชีวิตที่สมบูรณ์พร้อมแน่นอนเจ้าค่ะ! หลังจากเยียนเอ๋อร์กลับจวนไป จะต้องไปคัดลอกคัมภีร์ในหอพุทธบูชาเจ็ดวัน เพื่อสวดภาวนาให้พี่สาวลูกพี่ลูกน้องอย่างแน่นอน! น้องชายรอง พี่สาวใหญ่ พวกท่านก็ไปร่วมกับข้าด้วยเถิด!”

“พี่สาวสามมีจิตใจเมตตายิ่งนัก” เย่ฉีหนิงพยักหน้า

“เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีก นั่นเป็นพี่สาวลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ของเจ้า เจ้าดูตัวเจ้าสิ ยังไม่มีน้ำใจเท่าเยียนเอ๋อร์เลย” เย่ซื่ออันแต่ไหนแต่ไรมาไม่ชอบเย่ฉีหนิงอยู่แล้ว พอสบโอกาสก็สั่งสอนยกใหญ่ทันที

เย่ฉีหนิงดูเหมือนจะชินชาเสียแล้ว จึงทำท่าทางไม่หยามเกรงไม่สนใจสิ่งใด เขาเคยพบหน้าพี่สาวลูกพี่ลูกน้องรวมกันแค่สองคราเท่านั้น จะไปมีความรู้สึกลึกซึ้งอันใดได้ อีกทั้งเขาก็ไม่ได้มีจิตใจเมตตาเหมือนอย่างพี่สาม ที่กระทั่งเห็นสุนัขตัวน้อยได้รับบาดเจ็บอยู่ริมทางก็ยังทนดูไม่ได้จนต้องหลั่งน้ำตา

เย่ซื่ออันเห็นท่าทางเช่นนี้ของเขา โทสะก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่