ตอนที่ 7 เสี่ยวชีชอบเจ้า

แขกเหรื่อในจวนตระกูลอวิ๋นทยอยแยกย้าย พระสนมเอกเจียก็เอ่ยว่าเลยชั่วยามไปมากแล้ว พร้อมทั้งปลอบประโลมคนตระกูลอวิ๋นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเสด็จกลับไปพร้อมกับจวินหลี

จวินจ้านตั้งแต่ต้นจนจบมิได้ทำความเคารพพระสนมเอกเจียแม้แต่น้อย ประหนึ่งมองไม่เห็นว่ามีนางอยู่ตรงนั้น พระสนมเอกเจียทรงขุ่นเคืองในพระทัย ทว่ากลับทำอะไรเขาไม่ได้

ภายในห้องเหลือเพียงคนของตระกูลอวิ๋นกับตระกูลเย่ และยังมีจวินจ้านที่ยังคงประทับนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน ในเมื่อเขาไม่ไป ผู้อื่นก็ไม่กล้าเอ่ยปาก อวิ๋นเส้าไม่รู้ว่าเขามีเจตนาใดจึงก้าวขึ้นหน้าไปไต่ถาม

“ท่านอ๋อง ยังมีเรื่องอันใดอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ”

จวินจ้านมิได้ตอบคำ เพียงมองไปยังเย่หร่วนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ไกล ๆ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

เมื่อเห็นอ๋องจิ่งมองไปยังเย่หร่วน ทุกคนถึงเพิ่งสังเกตเห็นแมวดำที่กำลังเอาหัวถูไถอย่างสบายอารมณ์อยู่ในอ้อมอกของเย่หร่วน ครั้นสัมผัสได้ถึงสายตาที่ทอดมองมายังตน เย่หร่วนจึงจำต้องแข็งใจก้าวออกไปด้านหน้า

นึกไม่ถึงเลยว่าวันแรกที่ได้กลับมาเกิดใหม่ก็ต้องมาเผชิญหน้ากับเขาเสียแล้ว

หากจะกล่าวถึงคนที่แม้ตนจะได้กลับมาเกิดใหม่อีกคราก็ยังมองไม่ออก เขาผู้นี้คงอยู่อันดับหนึ่ง