ตอนที่ 6 อ๋องจิ่งจวินจ้าน

นับแต่อ๋องจิ่งขาพิการทั้งสองข้าง นอกเสียจากงานเลี้ยงในวังแล้ว ก็น้อยครั้งยิ่งนักที่จะก้าวออกจากจวน ทว่าเหล่าฮูหยินที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้ส่วนใหญ่ล้วนมีบรรดาศักดิ์ ย่อมเคยพบเห็นเขาในงานเลี้ยงของวังหลวงมาแล้ว จึงพากันลุกขึ้นทำความเคารพ

ใบหน้าของจวินหลีที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากสุภาพสง่างามพลันแตกร้าวไปชั่วครู่ จากนั้นจึงก้าวเดินเข้าไปหาจวินจ้านคล้ายประหลาดใจเป็นล้นพ้น

“คารวะเสด็จพี่ วันนี้เสด็จพี่มาได้อย่างไรกัน”

จวินจ้านเพียงใช้สายตาเย็นชาจับจ้องมองมัน ท่าทางรักใคร่ปรองดองดุจพี่น้องแท้ ๆ ของมันเช่นนี้ แทบจะทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า คนที่กักขังเขาไว้ในคุกใต้ดินแล้วใช้สารพัดกลอุบายเหยียดหยามทรมานเพื่อระบายโทสะในชาติก่อน มิใช่มัน!

“อย่างไรกัน น้องสามไม่ต้อนรับพี่ชายเช่นข้าหรือ”

จวินหลีหัวเราะแห้ง ๆ ทีหนึ่ง “เสด็จพี่ย้อเย้าแล้ว เพียงแต่เสด็จพี่ไม่ออกจากจวนมาเนิ่นนาน น้องชายแรกเห็นก็รู้สึกยินดียิ่งในใจ เมื่อครู่จึงพลั้งปากพูดจาไม่ทันคิด หวังว่าเสด็จพี่จะโปรดอภัย!”

จวินจ้านเพียงเบนสายตาออกไปโดยมิได้ตอบรับหรือปฏิเสธ แล้วเอ่ยเย้ยหยันขึ้นมาบ้าง

“เช่นนั้นหรือ แต่หากให้เปิ่นหวังมอง ยามนี้คงมิใช่เวลาที่ควรยินดีกระมัง เมื่อครู่อยู่ด้านนอก เปิ่นหวังได้ยินมาว่ามีคนพาดพิงถึงเปิ่นหวัง”