กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่หลี “...”
เธอเม้มปาก เมื่อก่อนทำไมถึงไม่รู้มาก่อนว่านักศึกษาของมหาวิทยาลัยเหอจะมุ่งมั่นและดื้อรั้นขนาดนี้
ราวกับแมลงสาบมิมรณะก็ไม่ปาน
ตอนนี้ยังทำตัวเหมือนหญ้าป่า ลมวสันต์พัดผ่านก็งอกงามขึ้นมาใหม่อีกใช่ไหม
เธอส่งเสียงอ้อออกมาคำหนึ่ง พลอยทิ้งตัวนอนลงไปตามน้ำ “ไม่ต้องบอกฉันหรอก”
“ยังไงเสียทั้งหมดก็เป็นเรื่องโกหก พวกเธอหลอกตัวเองกันทั้งนั้น”
หลิวเนี่ยนยึดคติว่ายิ่งเธอไม่อยากฟัง ฉันก็ยิ่งจะบอกเธอ
“มีคนได้กลิ่นว่าตัวเธอกับครูฝึกมีกลิ่นตัวเหมือนกันเป๊ะเลย”
เธอพูดอย่างตื่นเต้น “กลิ่นมะลิเหมือนกันทั้งคู่ แถมยังมีคนไปขุดยี่ห้อน้ำยาซักผ้าออกมาได้แล้วด้วย”
ลู่หลีหลับตาลง พลางพูดอย่างจนปัญญา “เรื่องที่เขายืมเสื้อให้ฉัน พวกเธอก็ใช่ว่าจะไม่รู้เสียหน่อย”