กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“แค่ก ๆ……”
ลู่หลีกำลังยกแก้วดื่มน้ำอยู่พอดี พอได้ยินประโยคนี้เข้าก็ถึงกับสำลัก
เธอรีบวางแก้วลง เอามือกุมหน้าอก ไอติดต่อกันหลายครั้งจนใบหน้าแดงก่ำ
“ว้าว! ฉันพูดแทงใจดำล่ะสิ!”
หลิวเนี่ยนลุกขึ้นเดินมาตรงหน้าเธอ พลางตบหลังลู่หลีเบา ๆ แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้เธอเอ่ยปากแซวต่อ “พอถูกจี้ใจดำเข้าหน่อย ก็ตื่นเต้นใหญ่เลยนะ”
ลู่หลี “……”
หนึ่งนาทีต่อมา ลู่หลีถึงค่อยฟื้นตัวกลับมา เธอแกล้งทำเป็นปราณชีวิต ปัดมือของอีกฝ่ายออก แล้วพูดอย่างรังเกียจเป็นอย่างยิ่งว่า “ทุกปีช่วงรับปริญญามักจะหางานยาก แต่ฉันรู้สึกว่าเธอน่าจะหางานง่ายมากเลยนะ”
“หือ หมายความว่ายังไงกัน”
หลิวเนี่ยนเกิดความสนใจขึ้นมาทันที “เธอค้นพบข้อดีของฉันแล้วเหรอ หรือว่าเป็นแบบที่คนอื่นไม่ทันสังเกตเห็นกันล่ะ”