กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“แน่นอนอยู่แล้ว”
หลวนสือเยี่ยนรับรองว่า “ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก”
“ล้วนเป็นเด็กของเราทั้งคู่ ฉันปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมได้”
ลู่หลีผ่อนลมหายใจออกมา “ได้”
อันที่จริงเธอชอบเด็กผู้หญิงมากกว่า แต่ก็เดาใจของหลวนสือเยี่ยนไม่ออก จึงเริ่มกังวลลึก ๆ ว่าสือเยวี่ยจะถูกละเลยเพราะเจ้าตัวเล็กคนนี้
“คุณต้องจำคำพูดของตัวเองไว้ด้วยนะ”
หลวนสือเยี่ยนเกยคางไว้บนไหล่ของเธอ พยักหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเจือการปลอบโยน “ตกลง”
ตอนค่ำ สือเยวี่ยนั่งต่อบล็อกตัวต่ออยู่ในห้องของเล่น
ทันใดนั้น สายตาก็มืดลง
เธอเงยหน้าขึ้นตามจิตสำนึก ขยับหลบไปด้านข้างเล็กน้อย แต่เงามืดก็ยังไม่หายไป