กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ตีสอง หลวนสือเยี่ยนยังคงไม่รู้เหน็ดเหนื่อย
ลู่หลีนอนคว่ำอยู่บนเตียง ซุกหน้าลงกับหมอน แม้แต่แรงจะส่งเสียงร้องยังไม่มี
“สือเยวี่ยไม่อยากวิ่ง”
ขณะสะลึมสะลือ เธอได้ยินหลวนสือเยี่ยนที่อยู่ข้างหลังพูดว่า “ฉันจะคอยดูเธอเอง ไม่ให้เธอกินขนม เรื่องวิ่งน่ะ ช่างมันเถอะ?”
ลู่หลีหลับตาพึมพำ “นายไม่ใช่คนเสนอเองเหรอ”
หลวนสือเยี่ยนอิ่มหนำสำราญ อารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงแฝงความผ่อนคลาย “เธอไม่ยอม สือเยวี่ยจะคิดว่าฉันไม่มีอำนาจตัดสินใจอะไรกัน”
ลู่หลีเค้นแรงออกมาได้เล็กน้อย แขวะกลับไปว่า “คำพูดตัวเอง ก็รับผิดชอบเองสิ”
เขาอยากสร้างความน่าเกรงขามต่อหน้าสือเยวี่ย แล้วเธอไม่ต้องการหรือไง
“จริงเหรอ”
หลวนสือเยี่ยนเงียบไปหลายวินาที “เธอแน่ใจนะ”