กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สายตาของเธอไร้เดียงสา “ไปกับแม่หรือไปกับพ่อคะ”
ลู่หลียังไม่ทันตอบ ก็ได้ยินเธอพูดขึ้นอีกว่า “พวกเราตามพ่อไปไกล ๆ ด้วยไม่ได้เหรอคะ”
เธอคิดไว้อย่างสวยงาม “พ่อแม่ลูกอยู่ด้วยกัน ถึงจะเป็นครอบครัวที่มีความสุข”
ลู่หลีจนใจ คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปลอบเธอ “แม่มีงานทำ สือเยวี่ยก็ต้องไปโรงเรียนนี่นา~”
“พวกเราแค่รอพ่อกลับมาก็พอแล้ว”
สือเยวี่ยปลอบง่าย ไม่ติดใจสงสัยอีก พยักหน้ากลม ๆ เล็ก ๆ “ก็ได้ค่ะ~”
พอใกล้ถึงบ้าน เธอก็ถามขึ้นอีก “แล้วนานแค่ไหนถึงจะได้วิดีโอคอลกับพ่อครั้งหนึ่งคะ”
เธอหันไปถามหลวนสือเยี่ยน “วันละครั้งได้ไหมคะ”
หลวนสือเยี่ยนถึงกับนิ่งอึกอัก ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางลู่หลีด้วยจิตสำนึก
“พ่อต้องทำงาน”