ตอนที่ 232 ชาติหน้าก็ยังเป็นลูกชายให้ท่าน

หลวนสือเยี่ยนพยักหน้า

เขาไม่มีเรื่องที่ต้องใช้เงิน ทั้งกินและอยู่ก็อยู่ในกองทัพ บัตรเงินฝากแทบไม่ได้แตะต้องเลย

“ถึงเธอจะไม่ได้ขาดแคลนเงินแค่นี้ของผม แต่ผมก็ยังอยากเหลือทิ้งไว้ให้เธอ”

เขาไม่ได้ตั้งความหวังกับการผ่าตัดครั้งนั้นมากนัก ก็แค่เหลือเวลาอีกไม่กี่วันให้เขาได้จัดการเรื่องราวเหล่านี้

“ส่วนเรื่องรถ ผมก็จัดการเรียบร้อยแล้ว ถึงตอนนั้นถ้าหาก...”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ข้ามถ้อยคำบางคำไป “ซ่งเจาจะช่วยขายให้ผม ถึงตอนนั้นเงินก็ให้ท่านเก็บไว้”

เหลียงหว่านซู่นั่งอยู่ตรงโซฟา พิงกับที่วางแขนโซฟา ไม่ได้ส่งเสียงออกมาอยู่นานทีเดียว

สองมือที่วางอยู่บนหัวเข่าประสานกันแน่น หลวนสือเยี่ยนมองสีหน้าของเธอไม่ชัดเจน แต่กลับรับรู้ได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของเธอ

“แม่ครับ”