กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่หลีสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของเหลียงหว่านซู่ เธอกอดอกข้างหนึ่งพลางเอ่ยเสียงเบา “พวกเรา คิดดีแล้วค่ะ”
หลังจากวางสาย เธอเปิดม่านหน้าต่างออกและพบว่าหลวนสือเยี่ยนลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว จึงตัดสินใจรูดเปิดม่านหน้าต่างสีขาวออก โดยเหลือไว้เพียงผ้าม่านโปร่งสีขาวชั้นเดียวเพื่อบังแสงสว่าง
“ตื่นแล้วเหรอ”
เธอเดินเข้าไปนั่งลงข้างเตียง วางโทรศัพท์มือถือลงแล้วบอกอย่างตรงไปตรงมา “คุณน้าโทรมาน่ะ”
“ฉันบอกกับเธอไปแล้วว่า หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ นายลองติดต่อคุณน้าเหลียงดูไหม”
หลวนสือเยี่ยนงอแขนซ้ายหนุนไว้ใต้ศีรษะ เปลือกตามีรอยพับซ้อนกันหลายชั้น
นัยน์ตาทั้งคู่ลุ่มลึกและดำขลับ เขาหลุบตาลง พยักหน้าแล้วส่งเสียงอืมในลำคอ
มือขวายื่นออกไปเกี่ยวประสานกับมือของลู่หลี “นอนต่ออีกหน่อยเถอะ”