ตอนที่ 229 พวกเรา เดิมพันกันสักครั้ง

การกระทำของลู่หลีชะงักงัน มือที่จับเสาโคมไฟกำแน่นจนกลางฝ่ามือถูกกดทับเป็นรอยแดง

ผ่านเนื้อผ้าสองชั้น เธอสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของหลวนสือเยี่ยนที่ร้อนผ่าวและรุนแรง

เธอก้มหน้า จ้องมองมือของเขา

น้ำตาอุ่นร่วงเผาะลงบนหลังมือของเขาตามการเคลื่อนไหว มือของเขาสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง

ลู่หลีวางของในมือลง ยกมือขึ้นปาดหยาดน้ำตานั้นออก แล้วกุมมือของเขาไว้ด้วยสองมือ

มือของเธอเล็ก ไม่อาจโอบกุมมือของเขาได้มิด

“หลวนสือเยี่ยน”

ลู่หลีเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับขนนกเส้นหนึ่งที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศอย่างไร้ที่พึ่งพิง พยายามจะร่อนลงสู่ที่อันมั่นคงปลอดภัยยามสายลมหยุดพัด

สายตาของเธอพร่ามัว เธอมองดูเส้นเลือดปูดโปนบนหลังมือของเขา พลางลูบไล้อย่างแผ่วเบา

ในเวลานี้ มือของเขาเย็นเยียบ