กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่หลีเงยหน้ามองไป หลวนสือเยี่ยนสวมชุดอยู่บ้าน ยืนอยู่ข้างสือเยวี่ย เขายิ้มบาง ๆ สายตาที่จ้องมองเธอนั้นช่างอ่อนโยนยิ่งนัก
“พี่สะใภ้ ลงจากรถเถอะ”
หลวนสือเนี่ยนปลดเข็มขัดนิรภัยลงจากรถ ยกลงกระเป๋าเดินทางแล้วลากเข้าบ้าน ปล่อยมิติให้ทั้งสามคน
“เหนื่อยไหม”
หลวนสือเยี่ยนยื่นมือไปหาเธอ พอเดินมาถึงโถงทางเข้า เขาก็ก้มตัวหยิบรองเท้าแตะมาวางตรงหน้าลู่หลี
จากนั้นจึงนำรองเท้าที่เธอเปลี่ยนออกไปเก็บเข้าตู้รองเท้า
“ก็พอไหว”
ลู่หลีจูงมือสือเยวี่ยเดินเข้ามาในห้องรับแขก แล้วหันไปถามเขา “สือเยวี่ยไม่ได้งอแงใช่ไหม”
หลวนสือเยี่ยนยังไม่ทันได้อ้าปากพูด สือเยวี่ยก็ทนไม่ไหวรีบพูดขึ้น “แม่ หนูว่าง่ายมากเลยนะ!”
เธอเท้าสะเอว แก่แดดเกินตัว เบะปากราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง