กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เพราะว่า...”
หลวนสือเยี่ยนหลุบตาลง ภาพตรงหน้ายังคงพร่าเลือน เขาทำได้เพียงอาศัยความคุ้นชินยื่นมือไปจับไหล่ของสือเยวี่ย แต่กลับไปสัมผัสโดนมือของเธอเข้า
“พ่อหลงทางน่ะ”
บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มจนใจ “ยังต้องให้พวกเธอมาคอยรับ สือเยวี่ยจะคิดว่าพ่อไม่ได้เรื่องไหมนะ”
“ไม่แน่นอนค่ะ!”
สือเยวี่ยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอบกลับทันทีว่า “พ่อเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกเหมือนกันนี่นา”
ลู่หลีแอบโล่งใจอยู่ในอก เมื่อครู่เธอยังเป็นห่วงว่าคำตอบของสือเยวี่ยจะไปสะกิดทำร้ายจิตใจหลวนสือเยี่ยนเข้า
“พวกเรากลับกันเถอะ”
เธอยื่นมือไปดึงมือหลวนสือเยี่ยน พยุงให้เขาลุกขึ้น “สือเยวี่ย จับมือคุณพ่อไว้นะ”
“ได้ค่า~”