ตอนที่ 223 ไปนานแค่ไหนแล้ว?

ภาพสุดท้าย คือคนทั้งสองยืนอยู่บนที่สูง

ไกลออกไปคือทิวเขาสลับซับซ้อน เมฆสีส้มและสีทองค่อย ๆ ลอยลับเข้าสู่หุบเขาลึก ท้องฟ้ามีสีฟ้าครามบางเบาชั้นหนึ่ง สีส้มบางเบาอีกชั้นหนึ่ง

ตรงริมขอบมีกอต้นอ้อป่าขึ้นอยู่หลายกอ ไหวกวัดแกว่งเบา ๆ สรรพสิ่งในโลกราวกับหยุดนิ่งลง

ลู่หลีรู้สึกถึงความสงบเงียบอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เธอมองทอดสายตาไปไกล ดวงตาเอ่อรื้น

เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากร้องไห้

โลกใบนี้งดงามถึงเพียงนี้ บนโลกใบนี้มีตัวตนของทิวทัศน์ที่สวยงามมากมายเพียงนี้ เมื่อก่อนเธอก็เคยพบเห็น ทว่าไม่เคยมีความรู้สึกเหมือนในชั่วขณะนี้เลย

เป็นเพราะมีหลวนสือเยี่ยนคอยอยู่เคียงข้างหรือเปล่านะ?

“อาหลี”