กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
มือของเขาเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจเพราะสัมผัสกับอากาศอยู่นาน
มือของลู่หลีเรียวเล็กอ่อนนุ่ม ผิวพรรณละเอียดเนียน เธอกุมนิ้วมือสองสามนิ้วของหลวนสือเยี่ยนเอาไว้ นิ้วโป้งลูบไล้หลังมือของเขาเบา ๆ
เธอช้อนสายตาขึ้นสบตากับเขา แววตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับจุดดาว มอเห็นเงาร่างของเขาได้ลาง ๆ
ลู่หลีเอ่ยเสียงเบา “ฉันอยู่ตรงนี้นะ”
ผู้ชายมักถูกสั่งสอนมาตั้งแต่เด็กว่า “ลูกผู้ชายน้ำตาไม่ไหลง่าย ๆ” พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ร้องไห้ ไม่ได้รับอนุญาตให้ระบายอารมณ์ จนชินชากับการอดกลั้น
หลวนสือเยี่ยนที่เติบโตมาในเรือนพักส่วนกลางและผ่านการฝึกฝนในกองทัพยิ่งเป็นเช่นนั้น ยามเสียใจและเจ็บปวดจึงเคยชินกับการเงียบงัน เคยชินกับการสะกดกลั้นอารมณ์ไว้