เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ขณะที่เธอพูดคำนี้ มือไม้ก็ไม่อยู่นิ่ง
มือข้างที่ว่างอยู่ของหลวนสือเยี่ยนคิดจะห้าม แต่ลู่หลีไม่ยอม ยังคงซุกซนก่อกวนต่อไป
สีหน้าเธอเปี่ยมไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง มุมปากแต้มรอยยิ้ม แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ “ทำไมเร็วขนาดนี้ล่ะ”
หลวนสือเยี่ยน “...”
เดิมทีเขาก็ไม่ใช่พวกรักษาพรหมจรรย์อะไรกันอยู่แล้ว อีกทั้งความปรารถนาที่มีต่อลู่หลีก็ไม่เคยปิดบังแม้แต่น้อย การที่มีปฏิกิริยาตอบสนองมันไม่ใช่เรื่องปกติหรืออย่างไร
ลู่หลีคิดจะจูบเขา แต่เขาเบี่ยงหน้าหลบ “เดี๋ยวก่อน...”
“ไม่ทำเหรอ”
ลู่หลีเอ่ยขัดขึ้นมาทันควัน แล้วอาศัยจังหวะนั้นผละลงมาจากตัวเขา พลางส่งเสียงอ้อไปเอง “งั้นก็นอน”
ไฟถูกจุดติดขึ้นมาแล้ว ถ้าไม่ดับ คนที่ทรมานก็คือเขา
ลู่หลีไม่ได้ใส่ใจอะไร เลิกผ้าห่มแล้วล้มตัวลงนอนหันหลังให้เขาทันที