ตอนที่ 206 สวรรค์ยังเมตตาฉัน

ลู่หลีพิงกรอบประตู กอดอกไว้ตรงหน้าอก เมื่อได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

“ฉันรู้สึกว่า ตัวเองเก่งมากเลยนะ”

สายตาของหลวนสือเยี่ยนแฝงความเห็นพ้อง เขาคิดมาตลอดว่าลู่หลีเก่งมาก ครอบครัวเดิมไม่ดี แต่ก็พึ่งพาตัวเองบุกเบิกเส้นทางเลือดขึ้นมา ไปไหนมาไหนคนเดียว ไม่หวั่นเกรงและไม่สนใจสายตาคนอื่น ยิ่งไม่สนใจการตัดสินของใคร ทำตัวเป็นตัวของตัวเองตั้งแต่ต้นจนจบ

เพียงแต่เขาสงสัยว่า ทำไมลู่หลีถึงเกิดความรู้สึกสะท้อนใจแบบนี้ขึ้นมาในเวลานี้

“ลองพูดมาสิ”

ลู่หลีถอนสายตากลับมา บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลง เอ่ยเสียงเบาว่า “มีสามีและเด็กรออยู่ที่บ้าน ส่วนฉันออกไปสู้ลุยในแวดวงการทำงาน ความรู้สึกสำเร็จแบบนี้ ต่อให้เป็นคุณค่าทางอารมณ์ไหน ๆ ก็เทียบไม่ได้หรอก”