กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“พื้นฐานหน้าตาคุณมีอยู่ตรงนั้น ขี้เหร่แค่ไหนก็ไม่ขี้เหร่ไปถึงไหนหรอก”
ทั้งสองคนในยามนี้คิดอะไรกันก็พูดอย่างนั้น ต่างยอมรับซึ่งกันและกันอย่างที่สุด
“รอหายดีแล้วออกกำลังกายเยอะ ๆ ประเดี๋ยวก็ฟื้นคืนความหนุ่มแล้ว”
สายตาของหลวนสือเยี่ยนผ่อนคลายและสบายอารมณ์ ดั่งหิมะน้ำแข็งต้นฤดูใบไม้ผลิที่หลอมละลาย
“เมื่อก่อนคุณไม่เคยชมว่าฉันหน้าตาดีเลย”
สามปีหลังแต่งงาน ตอนแรกทั้งสองคนรักษาความเคารพและเขตแดนขั้นพื้นฐานไว้ แม้ต่อมาจะสนิทสนมและเปิดประตูใจให้แก่กันแล้ว ลู่หลีก็ไม่เคยเอ่ยชมรูปร่างหน้าตาของเขาเลย
ลู่หลีจึงเก็บโทรศัพท์มือถือ สองมือล้วงกระเป๋า หรี่ตาลงเล็กน้อย แสร้งทำเป็นกำลังนึกย้อนความหลัง
หลวนสือเยี่ยนไม่เร่งเร้าเช่นกัน เขารอคอยอย่างเงียบ ๆ