กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“พ่อจำเป็นต้องเป็นวีรชนด้วยเหรอคะ”
สือเยวี่ยถามประโยคนี้ออกมา พลางมองหาคำตอบจากลู่หลี
ลู่หลีเห็นสายตาจริงจังของเธอ จึงไม่เลือกที่จะพูดปัด ๆ ส่งเดชไปสองสามคำ
แต่อธิบายจากมุมมองของหลวนสือเยี่ยนว่า “พ่อไม่จำเป็นต้องเป็นวีรชนหรอก แต่พ่อทุกคนต่างก็หวังว่า ในสายตาลูกสาว เขาจะเป็นวีรชน”
“...อ๋อ”
สือเยวี่ยเม้มปาก ลากเสียงท้ายยาวเหยียด “แค่เพราะเรื่องนี้ เขาถึงไม่ยอมรับหนูเหรอคะ”
ลู่หลีกลืนน้ำลาย เงียบไปหลายวินาทีแล้วส่ายหน้า
เธอพูดว่า “เขานึกว่าแม่เกลียดเขา ไม่อยากไปมาหาสู่กับเขา ก็เลยไม่กล้าบอกเธอว่าเขาคือพ่อ”
อืม...
จู่ ๆ สือเยวี่ยก็ชี้นิ้วมือไปที่หัวของตัวเอง “แม่คะ หัวอยากอยู่เงียบ ๆ”