ตอนที่ 180 ไม่ไปหาพ่อแล้วเหรอ?

ประโยคนี้ได้ผลดียิ่งกว่าอะไรกัน

หลวนสือเยี่ยนกินได้เยอะ ค่อย ๆ มีเลือดเนื้อขึ้นมา ร่างกายก็ยิ่งมีจิตวิญญาณขึ้นเรื่อย ๆ

เหลียงหว่านซู่มักจะมองเขาพลางเหม่อลอย นึกดีใจเหลือเกินที่ตอนนั้นลู่หลีคลอดสือเยวี่ยตัวน้อยออกมา ไม่อย่างนั้น... เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลวนสือเยี่ยนจะทนประคองตัวผ่านมาได้หรือเปล่า

ใคร ๆ บนโลกต่างก็พูดกันว่าเมื่อคนเราก้าวเข้าสู่วัยกลางคน การที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่คือวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

หลายคนต่างคิดว่าหลวนสือเยี่ยนมีนิสัยสุขุมเยือกเย็นและมีเหตุผล เพื่อพ่อแม่แล้วเขาย่อมต้องฝืนทนสู้ต่อไปได้อย่างแน่นอน

เพียงแต่ว่าทั้งสองคนอย่างเหลียงหว่านซู่ต่างรู้ดีแก่ใจ สิ่งที่รั้งหลวนสือเยี่ยนไว้ไม่ใช่พ่อแม่ หากแต่เป็นภรรยาและลูกสาว