กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่หลีเป็นห่วงว่าการที่สือเยวี่ยวิ่งไปทางนั้นบ่อย ๆ จะได้เห็นภาพเลือดตกยางออกอะไรกันเข้า
อีกทั้งคนที่ไปโรงพยาบาลมักต้องเผชิญกับการจากตาย ยามที่เสียงร่ำไห้ระงมดังขึ้นรอบทิศ เธอก็กลัวว่าสือเยวี่ยจะตกใจกลัว
อย่างไรเสียก็ยังเป็นเด็ก ไม่เข้าใจการพลัดพรากการจากตาย กระทั่งยังไม่เคยสัมผัสกับคำว่าความตายเสียด้วยซ้ำ
“ไม่กลัว”
สือเยวี่ยส่ายหน้า ยกมือขึ้น มือน้อย ๆ แปะลงบนหลังมือของลู่หลีแล้วตบเบา ๆ “แม่ สือเยวี่ยไม่กลัวเลยสักนิด คุณอา”
“ย่าจูงมือสือเยวี่ยอยู่นี่นา”
ขอบตาลู่หลีร้อนผ่าว พยักหน้า “ดีแล้ว สือเยวี่ยไม่กลัวก็ดีแล้ว”