กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เหลียงหว่านซู่ฟังอยู่ข้าง ๆ พลอยเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง “ใช่ สือเยวี่ยของเราเป็นเด็กดี ไม่ต้องไปสนใจเสี่ยวพ่างคนนั้นหรอกนะ”
“เด็กดีเหรอคะ”
สือเยวี่ยหันขวับกลับมาเอ่ยถาม “คุณย่า เด็กหลายคนก็ชื่อเป่าเปาเหมือนกันหมดเลยนะคะ”
หัวเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความสงสัยอันยิ่งใหญ่ “ทำไมพวกเธอถึงชื่อเหมือนกันหมดเลยล่ะคะ”
เหลียงหว่านซู่อึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะได้สติแล้วอธิบาย “ท่านชอบเรียกลูกหลานว่าเด็กดีน่ะจ๊ะ เด็กพวกนั้นฟังบ่อยเข้า ก็เลยนึกว่าตัวเองชื่อเป่าเปา”
“...อ๋อ”
สือเยวี่ยไม่ได้ซักไซ้ต่อ
ลู่หลีอยู่ต่ออีกร่วมครึ่งชั่วโมง เมื่อเห็นว่าเวลาใกล้แล้วจึงลุกขึ้น “คุณน้า ฉันพาสือเยวี่ยกลับก่อนนะคะ”
“จ้ะ”