กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ขณะที่ลู่หลีตื่นขึ้นมา ในห้องผู้ป่วยมีแค่โจวฉู่หรานอยู่คนเดียว
เธอก้มหน้าคอตก ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรกันอยู่
ลู่หลีส่งเสียงเรียกแผ่วเบาหนึ่งคำ
โจวฉู่หรานได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น “พี่ พี่ฟื้นแล้วเหรอ”
ตาของเธอบวมเล็กน้อย มีคราบน้ำตาจาง ๆ เธอเอ่ยถามลู่หลีว่ามีตรงไหนไม่สบายหรือไม่
ลู่หลีจ้องมองเธอครู่หนึ่ง แล้วถามว่า “คุณอาล่ะ”
“อยู่ฝั่งคุณน้าเหลียง……”
โจวฉู่หรานพูดไปพลาง จู่ ๆ ก็ชะงักติดขัด จากนั้นจึงเอ่ยว่า “อืม…… คุณน้าเหลียงจู่ ๆ ก็ไม่สบาย ตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลย แม่เฝ้าดูอยู่ทางนู้น”
ลู่หลีได้ยินเช่นนั้น แววตาก็เหม่อลอยไปครู่หนึ่ง แล้วถามขึ้นอีก “เด็ก ล่ะ”
“ก็อยู่ทางนู้นเหมือนกัน”