ตอนที่ 126 เพียงเพื่อจะดูงิ้วฉากนี้เหรอ?

ลู่หลีไม่หวาดกลัวเลยสักนิด คนที่ทำผิดไม่ใช่เธอ และคนที่ตามกัดคนอื่นไม่ปล่อยก็ไม่ใช่เธอ จึงไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดหรือกลัวเกรง

“พี่ พวกเราไปกันเถอะ”

เวลานี้โจวฉู่หรานอยากจะกลายร่างจำแลงเป็นเต่าหดหัวอยู่ในกระดองใจแทบขาด หากรู้ล่วงหน้าว่ามาแล้วจะเจอเรื่องพรรค์นี้ ต่อให้ตีให้ตายเธอก็ไม่มาเด็ดขาด

“ต้องไปอยู่แล้วล่ะ”

ลู่หลีกวาดสายตามองฟางเจวี๋ยเซี่ย แววตารังเกียจ “ก็นี่ดันโดนหมาบ้ากัดเข้าคำหนึ่งน่ะสิ”

“เธอ!”

ฟางเจวี๋ยเซี่ยก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ชี้หน้าเธอแล้วพูดว่า “ทำไม สันดานดิบซ่อนไม่มิดแล้วเหรอ อ้าปากหุบปากก็ด่าคน ไร้การศึกษา!”

“ใช่ เธอมีการศึกษา”

ลู่หลีกอดอก คิ้วและสายตาหลุบลงเล็กน้อย มองฟางเจวี๋ยเซี่ยอย่างเหยียดหยาม “มีการศึกษาถึงขนาดโทรศัพท์หาผู้ชายแต่งงานแล้วกลางดึกเพื่อให้เขาไปช่วยเธอ”