ตอนที่ 127 มีเวลาคุยกันหน่อยไหม?

อีกฝ่ายตอบข้อความกลับมาอย่างรวดเร็ว: [?]

[เธอไม่ได้กำลังมีความรักไม่ใช่เหรอ?]

โจวฉู่หรานวางมือทั้งสองข้างไว้ข้างหน้าโต๊ะอาหาร ประคองโทรศัพท์มือถือแล้วพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว: [ไม่ใช่ฉัน เป็น...]

[โธ่เอ๊ย เธอบอกฉันมาตรง ๆ ก็พอแล้ว]

ไม่กี่วินาทีต่อมา อีกฝ่ายก็ตอบกลับมา: [อาการของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนง่วงนอนตลอดเวลา บางคนอาเจียนหนัก บางคนก็หมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว]

โจวฉู่หรานส่งเสียงอ้อออกมาคำหนึ่ง เธอมองดูซุปไก่ที่อยู่ตรงข้าม แล้วมองดูเนื้อปลาอีกรอบ ความสงสัยปรากฏชัดเจนอยู่บนใบหน้า

“หรานหราน ให้เธอกินนะ”

ลู่ชิงหรานประคองลู่หลีเดินออกมา เธอวางจานเนื้อปลาใบนั้นไว้ตรงหน้าโจวฉู่หรานล่วงหน้า อีกทั้งยังพูดว่า “ถ้าไม่ชอบ ก็ยกออกไปได้เลยนะ”

“...อือ”