ตอนที่ 108 ทั้งชีวิตก็ไม่มีวันให้อภัย

หลวนสือเยี่ยนเปิดไฟ เสียง “แป๊ก” ดังขึ้นอย่างชัดเจน

ทว่าลู่หลีรีบเอ่ยปากให้เขาปิดลงอย่างรวดเร็ว

เขายืนนิ่งอยู่ตรงประตูครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ยอมทำตาม ปิดไฟลง แล้วค่อย ๆ เดินเข้ามาหา

แสงไฟนอกหน้าต่างสว่างไสว แสงไฟรำไรสาดส่องเข้ามา ส่องสว่างมุมหนึ่งของห้องนอน

เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเตียง อาศัยแสงไฟสลัวลอบมองลู่หลี

เธอหลับตาลง นิ่งสงบมาก ราวกับผล็อยหลับไปแล้วจริง ๆ

“ลู่หลี”

เขาใช้มือข้างหนึ่งยันขอบเตียงไว้ ผ่อนเสียงให้อ่อนโยนลง เพราะกลัวว่าเสียงจะดังเกินไปจนทำให้เธอตกใจ “ฉันรู้ว่าเธอทรมานใจมาก ไม่มีกะจิตกะใจจะกิน ไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น แต่ก็ลุกขึ้นมากินสักหน่อยเถอะ งานศพของยายยังต้องให้เธอจัดการนะ”

น้ำเสียงของลู่หลีแฝงความแหบพร่าอยู่จาง ๆ “ไม่เกี่ยวกับคุณ เชิญคุณออกไปเถอะ”