กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เธอเกลียดฉันเหรอ”
มือของฉินเยียนที่ถือร่มอยู่โดนลมหนาวพัดผ่านจนเริ่มแข็งทื่อไปบ้าง
เธอไม่ชอบฤดูหนาวของเมืองหลู พอฝนตก ลมหนาวก็เสียดแทงลึกเข้าไปถึงกระดูก ทรมานเหลือเกิน
ลู่หลีที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ สีหน้าเย็นชา น้ำเสียงเด็ดขาด ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความลังเล ปฏิเสธเธออย่างตรงไปตรงมา
“ถ้าฉันเกลียดคุณ ฉันคงแฉการกระทำของคุณไปตรง ๆ แล้ว ทำให้คุณต้องแบกรับคำด่าทอเรื่องทอดทิ้งลูกสาวมายี่สิบกว่าปีโดยไม่ไยดีไปแล้ว”
ลู่หลีถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ฉันบอกไปแล้ว ว่าฉันไม่มีวันให้อภัยเด็ดขาด”
“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณคอยโผล่หน้ามาบอกว่าจะชดเชยให้ทุกสามวันแปดวัน ฉันจะไม่พูดกับคุณแม้แต่คำเดียวด้วยซ้ำ”