กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลวนสือเยี่ยนเดินตามเธอออกจากลานบ้าน พอเห็นว่าฝีเท้าของเธอไม่มีทีท่าจะหยุด จึงเอ่ยปากก่อน “บางทีฉันอาจจะอธิบายได้นะ”
ลู่หลีหยุดฝีเท้า หันกลับไปมองที่บ้านแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตามออกมา จึงหันกลับมา จ้องมองเขาอยู่นาน
“เธอกอดคุณ มันเป็นเรื่องจริง”
สีหน้าของเธอสงบนิ่ง ไม่รู้สึกเลยว่าภาพที่เพิ่งเห็นไปเมื่อครู่มีตรงไหนที่จำเป็นต้องอธิบาย การอธิบายหมายความว่ามีความเข้าใจผิด แต่ว่า เธอไม่ได้รู้สึกเลยว่าระหว่างเขากับฟางเจวี๋ยเซี่ยนั้นบริสุทธิ์ใจต่อกันจริง ๆ
“เรื่องนี้คุณไม่ปฏิเสธใช่ไหม”
หลวนสือเยี่ยนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นในมุมย้อนแสง แสงไฟจากประตูสาดกระทบแผ่นหลังของเขา ทำให้มองสีหน้าของเขาไม่ชัดเจน
ลู่หลีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “อีกอย่าง ฉันก็ไม่มีปราณชีวิตด้วย”