ตอนที่ 75 พบกับเธอสักครั้งไหม?

ฉินเยียนได้ยินเช่นนั้น แววตาก็เหม่อลอยไปชั่วพริบตา เมื่อสบเข้ากับดวงตาของลู่หลี เธออ้าปากคล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนคำพูดกลับลงไป

ส่วนลู่หลีก็ไม่ได้รีบร้อน นั่งรอฟังคำตอบของเธออย่างเงียบ ๆ

อย่างไรเสียไม่ว่าคำตอบของเธอจะเป็นอะไรกัน ตัวเธอก็จะไม่มีทางไปมาหาสู่กับอีกฝ่ายอีกเป็นอันขาด

นิสัยของเธอเป็นแบบนี้ ทำลงไปแล้วก็คือทำลงไปแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องให้อภัย

ตั้งแต่ตอนเด็ก ๆ เธอเคยได้ยินคนรับใช้ในบ้านเล่าว่า ตอนนั้นฉินเยียนจากไปอย่างเด็ดเดี่ยวไม่ไยดี ไม่มีแม้แต่ความลังเลแม้แต่น้อย ต่อให้ตอนนั้นเธอยังเป็นแค่ทารก ถูกคนรับใช้อุ้มไว้พลางร้องไห้อย่างน่าเวทนาเพียงใด ฉินเยียนก็ไม่หันกลับมามอง

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วทำไมเธอต้องให้อภัยด้วย