กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“จะพูดก็พูดไปสิ คนบนอินเทอร์เน็ตต่างคิดว่าตัวเองสมบูรณ์แบบไร้ที่ติทั้งนั้นแหละ ใครทำอะไรกันนิดหน่อยก็คอยตัดสิน ราวกับว่าพอได้ตัดสินคนอื่นแล้วจะทำให้ตัวเองดูสูงส่งมีระดับขึ้นมาอย่างนั้น”
ลู่หลีพ่นลมหายใจออกมา ฟู่ว “ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรกันอยู่ก็พอแล้ว ปากอยู่บนตัวคนอื่น ฉันห้ามไม่ได้หรอก”
“...”
ถังอิ่งส่ายหน้าอย่างจนใจ “เธอนี่นะ หมดทางเยียวยาแล้วจริง ๆ”
ทั้งสองคนพูดคุยกับคนของทางโรงเรียนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หาร้านชานมไข่มุกนั่งรอเหลียงจาวจาวเลิกเรียน
“นี่ เจ้าสารเลวเฉิงหลิ่นนั่นยังมารบกวนคุกคามเธออีกหรือเปล่า”
ถังอิ่งกล่าวว่า “วันที่ฉันพ้นสภาพการทำงานก็ได้ยินมาว่า เขาขายเม่ยอิ่งให้คนอื่นไปแล้ว”
“ดูท่าแล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบเขาก็พุ่งเป้ามาที่เธอ พอเธอพ้นสภาพการทำงาน เขาก็ไม่เคยมาอีกเลย”