ตอนที่ 74 ทำได้เหรอ?

หลวนสือเยี่ยนเห็นเธอมัวแต่มองจ้องประตูโรงพยาบาล จึงมองตามสายตาเธอไป ก็เห็นเพียงคนเดินถนนประปรายสองสามคน

“ไม่... ไม่มีอะไรกัน”

ลู่หลีถอนสายตากลับมา แล้วเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “มองผิดคนน่ะ”

หลวนสือเยี่ยนส่งเสียงอืมคำหนึ่ง แล้วขับรถมาถึงบ้าน

ลู่หลีเข้าห้องอาบน้ำไปอาบน้ำ เขายืนอยู่หน้าระเบียงโทรศัพท์หาหลวนสือเนี่ยน เล่าความเป็นมาทั้งหมดให้เธอฟัง จากนั้นจึงกำชับเธอว่าเวลาว่างให้ไปตรวจที่โรงพยาบาลที่หนึ่ง เพื่อดูว่าไขกระดูกตรงกันหรือไม่

“ได้”

แม้หลวนสือเนี่ยนจะอายุน้อย ปกติก็ชอบทำตัววุ่นวาย แต่ยามเผชิญเรื่องคอขาดบาดตายยังคงรู้ความ “พรุ่งนี้ฉันจะหาเวลาไป”

หลังจากวางสาย โทรศัพท์มือถือของลู่หลีที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชาก็ดังขึ้น