กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พอคำพูดนี้หลุดออกไป ก็เห็นหลวนสือเนี่ยนเปลี่ยนสีหน้า แววตาพาดผ่านความตื่นตระหนกไปวูบหนึ่ง เธอหันหน้ามองเข้าไปข้างในตามจิตสำนึก
“ทำไมเหรอ”
ลู่หลีลดระดับเสียงลงตามไปด้วย เอ่ยเสียงเบาว่า “ไม่ให้ถามเหรอ”
หลวนสือเนี่ยนดึงตัวเธอไปด้านข้าง เสียงเบามาก “หลายปีก่อนเกิดเรื่องขึ้นที่ทิเบต ไม่ได้กลับมา”
เธอขมวดคิ้ว “พี่ชายฉันกับพี่ซ่งเจาไม่ยอมให้พวกเราพูดถึง กลัวคนตระกูลฟางจะเสียใจ”
“……อ๋อ”
ลู่หลีเอามือปิดปากตามจิตสำนึกเช่นกัน พยักหน้า “ฉันรู้แล้ว”
ข้างในตะโกนเรียกกินข้าว ทั้งสองคนถึงได้เดินเข้าบ้านไปนั่งลงหน้าโต๊ะอาหาร
“พี่ ฉันขอคารวะพี่แก้วหนึ่ง ยินดีด้วยนะ แก่ขึ้นอีกปีแล้ว!”
หลวนสือเนี่ยนถือสุรายืนขึ้น พูดอย่างขึงขังจริงจัง “ปีนี้อั่งเปาต้องหนาหน่อยนะ”